خیال می بافم و پا به حیاط مدرسه می گذارم .دانش آموزان ، تکی جفتی یا بیشتر در حال مرور درس ساعت اولند .یا دارند بازیهای سالم می کنند! به محض رسیدنم ، سرها بالا گرفته می شود و سیل سلام. جواب دادن به اینهمه سلام ، چه کیفی دارد و چه سخت ! نکند احترامات آنان را بی احترام کنم . یکی از همان بزرگتر ها (که فقط قدش بلند است . نه اینکه سه ساله باشد ) در راهرو را برایم می گشاید . با رویی گشاده .سلامش به سلام سربازی می ماند به پیشگاه ژنرال.حالا من ژنرال شده ام .

می پیچم به دفتر . به جمع همکاران .چه گرم!( از شوفاژ نیست که .البته نه اینکه شوفاژ خراب شده یا هزینه ی سرانه را کم آورده اند ) دست دادن و نشستن به صندلی انتظار . بیرون گمانم صف بسته اند و دارند دسته جمعی به جان معلمان خویش دعا می کنند .

همکاران همه کتاب به دست ، در حال مطالعه ی ضمن خدمتند تا نکند در پی سوالی از جانب دانش آموزان باهوش کلاس در بمانند .( واژه ی علم به روز را باید اینجا جست و بس!).مدیر محترم ، پشت میز بزرگ و محترمش به ما لبخند ملیح می نماید . معاون محترم به ناگاه وارد نمی شود . ابتدا در می زند و سپس هر چه به خویش فشار وارد می کند تا بگوید " کلاس حاضر است " نمی تواند . چرا؟ برای اینکه همکاران محترم برخاسته و دفتر نمره به دست ، راهی اند . من نیز خیال می بافم و از پله ها بالا می روم .

نام کلاس را با نام روی دفتر نمره چک می کنم ( چک کردنم ، بهانه ای برای یاد از دسته چک و فیش حقوق نیست که ) . وارد کلاس می شوم . انگار باز هم ژنرال شده ام .بر پایی سفت و محکم . همه ( تاکیدمی کنم ، همه، پیش قدومم بر می خیزند . و هیچکدام از دانش آموزان عزیز ، خود را به بی خیالی نزده است. یا مشغول سمبل کردن تکالیف جا مانده ی دیشبش نیست .اینجانب نیز بفرمای ام را با ملایمت و احترام ، نثار جمع پر نشاط کلاس می کنم .می نشینند . به به ! تخته ی سبز پاک پاک است و گچها ردیف به انتظار خورده شدن من . ( این مبصر ها را باید روی چشم گذاشت ) .

نا گفته حرفم را در می یابند و تکالیف روی میز قرار می گیرد . چه تمیز و براق ! چه دقت وظرافت و هوشی !( کم کم  خودم دارد باورم می شود!) نگاهی سرسری به تکالیف نمی اندازم . همه چیز مرتب است .از سکوت کلاس استفاده می کنم ": عزیزانم ، نور چشمانم ، ابتدا درس جدید و بعد نمره دادن " همه به علامت تصدیق حرفم سر تکان می دهند .چه سکوت خوش گواری ! حالا وقت درس است ، که می دهم .هیچکس وسط درس ، حرف بی ربط نمی زند . ته کلاس ، سی دی رد و بدل نمی کنند . کسی از پنجره ، بیرون را نمی پاید . چرت زدن و در گوشی هم نیست . و حتی هیچیک از عزیزانم ، بلند بلند متلک نمی اندازد تا من مجبور شوم در ذهنم به مرور روشهای تدریس و تمرکز علمای امر روانشناسی آموزشی بپردازم . آن شلنگ بزرگ هم که در کشو میز دارم ، سالهاست دارد خاک می خورد که می خورد . من به بخشنامه هایی که با کلی زحمت و تحقیق ارسال می شود ، وفا دارم .( گر چه تا کنون هیچ بخشنامه ای دال بر عدم تنبیه بدنی ، نیامده است و ما در اداره ی کلاس و تربیت نوباوگان محترم ، کاملا آزادیم و همراه فرهنگ آنان که در همه جای زندگی شان خالی از تنبیه و دعواست پیش می رویم . تا مبادا زبانم لال ، دانش آموز عزیزی در مدرسه با کتک آشنا شود!!) ندیده کسی مرا که برای زدن یکی عدد شلنگ در دست دانش آموز بی تربیت بی ادب ، بی نزاکت ، بی ...به دادگاه کشیده شوم . باور کنید.

خیال می بافم و نمره می دهم .کاش نمره ای بالا تر از بیست بود تا می دادمت ای نو باوه ی زحمت کش و درس خوان ! بسته زبان ، لابد تمام هفته ی گذشته را دور از تلویزیون گذرانده . سریالهای خانوادگی و مستند و اخبار و غیره را دنبال نکرده .پلی استیشنش را اصلا نخریده .در کوچه دنبال ولنگاری نبوده . از این افکار ، اشک شوق در چشمانم حلقه می بندد. ( این عزیزان بارها اشکم را در آورده اند ) .

چرا زنگ زدی ، چرا؟؟ چرا من باید این کلاس را بگذارم و برای نوشیدن چای و خوردن شیرینی و صبحانه ی مفت مدرسه ، به دفتر مراجعت کنم ؟؟ خیال می بافم و باز می گردم به دفتر مدرسه . همکاران همه سر شوقند و اشکشان در آمده است ! همه از کلاسشان تعریفها دارند . در دفتر مدرسه هیچ دانش آموزی را برای درس نخواندن ، یا بی ادبی به کلاس ، نگه نداشته اند تا او قسمهای دروغ بخورد و معاون محترم هم به دروغ ، پرونده اش را زیر بغلش بزند و در دل بگوید :" اگر می دانستی ما هیچکاره ایم ، مدرسه را هم به آتش می کشیدی " .

دفتر خوب است . خدمتگزار خوب است . او چای می آورد .او همراه بخشنامه ها ، فیش حقوق از اداره می آورد .اما ما که به آن برگ ساده ، نگاه نمی اندازیم که . تا مبادا هواسمان پرت آن مبلغ هنگفت شود و کلاس بعدی از رونق بیفتد . ما عادت کرده ایم برنامه ی خرج و برج پولها و مسافرتهای ماهانه ی خود را در خانه انجام دهیم . خصوصا مسافرت به مالزی را که اخیرا همین خدمتگزار محترم زحمت آوردن فراخوانش را کشیده است.

خیال می بافم و همه ی کلاسها را تا ظهر طی می کنم . آنچنانکه رستم دستان ، هفت خانش را طی بنمود نه ! با ناراحتی از دوری و دوستی مدرسه ، پا به خیابان می گذارم . چه معنی دارد در گوشم پنبه باشد ؟ پشت سر هیچ فحشی شنیده نمی شود . من سر حال تر از آنم که با خوش رویی نزد خانم بچه ها باز نگردم و از بوی خوروش فسنجان با ته چین قرقاول خوش خوشانم نشود !

به این انشای معمانه ، نمره بدهید .